Wie mooi wil zijn...

Dat vrouwen (en ook mannen natuurlijk) zich bewust zijn van hun uiterlijk, is van alle tijden. Willen we niet allemaal de best mogelijke versie van onszelf zijn? Ik vraag me soms af hoeveel kilo's zalf ik op mijn lichaam gesmeerd zal hebben op het einde van de rit, en of het allemaal wel een verschil gemaakt zou hebben. Uiteraard geloof ik daar nu wel in, want anders ben ik fout bezig ;)

Recent schoof the boyfriend me een artikel onder de neus, over hoe vrouwen zich vroeger verminkten in hun zoektocht naar de ideale of best mogelijke (geconserveerde) versie van zichzelf.

gniffel

Lijn 36 in Antwerpen: het leven zoals het is ik het ervaar.

Het regende daar straks weer erg hard. De bus komt er aan, en er komt nog snel een man aangelopen. Een échte man, zo'n testosteron bom, weetjewel (inclusief snor en cowboyboots)? Hij plaatst zich ostentatief vooraan de rij, en gaat als eerste de bus op en zet zich op de bank waar vier mensen kunnen zitten. (Maar in zijn geval kon dat niet, omdat zijn hormonen ook plaats nodig hadden.)

De bus vertrekt. Testosteronbom haalt zijn kam boven, en begint zijn lange manen te kammen. In een volle bus. Het liedje 'you're so vain' klonk in mijn hoofd. Maar het wordt dus nog beter.

Hij kamt zijn achterste haren naar achteren, wat in mijn wereld redelijk normaal is. Maar zijn voorste haarpartij kamt hij helemaal naar voren, combe-over stijl. Lange haren. Om dan vervolgens met een geoefende hoofdknik de zijpartijen naar achteren te schudden.

Ik zat gniffelend en schuifelend van pret op mijn stoel. En keek verwonderd rond mij dat ik de enige was.